พระโพธิสัตว์กับลิงเจ็ดตน

พระโพธิสัตว์กับลิงเจ็ดตน

ณ เชิงเขาหิมาลัยอันยิ่งใหญ่ ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ป่าสนเขียวขจีสลับกับทุ่งหญ้ากว้างอันบริสุทธิ์ เป็นที่อาศัยของฝูงลิงแสนซนฝูงหนึ่ง ในบรรดาฝูงลิงเหล่านั้น มีลิงหนุ่มตัวหนึ่งที่แสนจะฉลาดปราดเปรื่อง และมีจิตใจเมตตาเกินกว่าลิงทั่วไป เขามักจะดูแลและสั่งสอนลิงตัวอื่นๆ อยู่เสมอ เหล่าลิงต่างเรียกเขาว่า 'หัวหน้า' แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการก็ตาม

วันหนึ่ง เกิดภัยแล้งอย่างหนักในป่า น้ำในลำธารเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น พืชพรรณเหี่ยวเฉา สัตว์น้อยใหญ่เริ่มอดอยาก เหล่าลิงพากันหวาดกลัวและสิ้นหวัง หัวหน้าลิงพยายามปลอบโยนฝูงลิง แต่ก็ยากที่จะทำให้พวกเขาคลายความกังวลได้ “พวกเราจะทำอย่างไรกันดี หัวหน้า?” ลิงตัวหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “อาหารก็ไม่มี น้ำก็แห้งขอด เราคงต้องตายกันหมดแน่”

หัวหน้าลิงครุ่นคิดอย่างหนัก เขารู้ว่าหากยังคงอยู่ที่นี่ต่อไป ความตายย่อมมาเยือน แต่การเดินทางหาแหล่งน้ำใหม่ก็เต็มไปด้วยอันตราย “พวกเจ้าจงฟังข้า” หัวหน้าลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าจะนำพวกเจ้าออกเดินทางไปยังภูเขาที่อยู่ไกลออกไป มีข่าวลือว่าบนภูเขานั้นมีธารน้ำใสที่ไม่มีวันเหือดแห้ง จงเตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้”

เหล่าลิงพากันหวาดหวั่นกับการเดินทางอันยาวไกลและไม่แน่นอน แต่ด้วยความเชื่อมั่นในตัวหัวหน้าลิง พวกเขาก็ยอมทำตาม

เช้าวันรุ่งขึ้น เหล่าลิงเจ็ดตน (รวมถึงหัวหน้าลิง) ออกเดินทางจากป่าที่แห้งแล้ง มุ่งหน้าสู่ภูเขาที่อยู่ไกลออกไป การเดินทางเต็มไปด้วยอุปสรรค พวกเขาต้องปีนป่ายข้ามโขดหินที่แหลมคม เดินลุยแดดที่แผดเผา และต้องหลบหลีกสัตว์ร้ายนานาชนิด ลิงหกตนที่เหลือเริ่มท้อแท้และบ่นครวญคราง “เมื่อไหร่จะถึงสักทีหัวหน้า?” “ข้าปวดเมื่อยไปหมดแล้ว” “ข้าหิวน้ำเหลือเกิน”

หัวหน้าลิงพยายามให้กำลังใจพวกเขาอยู่เสมอ “อีกไม่นานเราก็จะถึงแล้ว จงอดทนไว้” แต่ยิ่งเดินทางนานเท่าไร ความหวังของลิงหกตนก็ยิ่งริบหรี่ลงเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง ลิงตัวหนึ่งล้มลงหมดแรง “ข้าไม่ไหวแล้วหัวหน้า” มันกล่าว “ปล่อยข้าไว้ที่นี่เถอะ”

หัวหน้าลิงรู้สึกเศร้าใจ แต่ก็รู้ว่าไม่สามารถหยุดรอได้ เขาพยายามชักชวนให้ลิงตัวนั้นลุกขึ้น แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเป็นไปได้ เขาจึงต้องตัดสินใจทิ้งเพื่อนไว้เบื้องหลัง พร้อมกับให้คำมั่นสัญญาว่า “หากเราพบน้ำ ข้าจะกลับมารับเจ้า”

เมื่อเดินทางต่อไปอีกไม่นาน ลิงอีกสี่ตนก็เริ่มหมดแรงและขอให้หัวหน้าลิงทิ้งพวกเขาไว้เช่นกัน หัวหน้าลิงต้องเผชิญกับความเจ็บปวดใจอย่างแสนสาหัส แต่ก็ต้องทำเช่นนั้นเพื่อความอยู่รอดของตนเองและลิงที่ยังเหลืออยู่

สุดท้าย เหลือเพียงหัวหน้าลิงและลิงอีกหนึ่งตน พวกเขาเดินทางมาจนถึงเชิงเขาที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งและหิมะ ลมหนาวพัดกระหน่ำจนแทบจะยืนไม่อยู่ “เรามาถึงแล้ว!” หัวหน้าลิงร้องบอกเพื่อนด้วยความดีใจ “ดูนั่นสิ! ธารน้ำใส!”

ทันใดนั้นเอง ลิงตนสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็ล้มลง “ข้าหนาวเกินไปแล้ว” มันกล่าว “ข้าไม่อาจไปต่อได้แล้ว” หัวหน้าลิงพยายามปลอบโยนและให้ความอบอุ่น แต่ก็ไม่เป็นผล

หัวหน้าลิงรู้สึกสิ้นหวังและเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง เขามองไปที่ธารน้ำใสที่อยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่อาจละทิ้งเพื่อนไปได้ เขาตัดสินใจที่จะอยู่เคียงข้างเพื่อนจนวินาทีสุดท้าย

ในขณะที่หัวหน้าลิงกำลังโศกเศร้าอยู่นั้นเอง ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดขึ้น เมฆหมอกที่ปกคลุมภูเขาก็สลายไป แสงแดดอันอบอุ่นสาดส่องลงมา ทำให้หิมะละลายเกิดเป็นธารน้ำไหลกลับคืนสู่ลำธารเดิม ลิงอีกหกตนที่ถูกทิ้งไว้ก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง และพากันเดินทางกลับมาหาหัวหน้าลิง

เมื่อได้เห็นธารน้ำอันอุดมสมบูรณ์ เหล่าลิงก็ดีใจและพากันดื่มกินจนอิ่มหนำสำราญ พวกเขาสำนึกผิดที่เคยท้อแท้และตัดพ้อต่อหัวหน้าลิง

หัวหน้าลิง (ซึ่งก็คือพระโพธิสัตว์) ได้สอนบทเรียนอันล้ำค่าแก่เหล่าลิงทั้งหลายว่า “ความอดทนและความเพียรพยายาม คือกุญแจสำคัญที่จะนำพาไปสู่ความสำเร็จ แม้จะพบเจอกับอุปสรรคเพียงใด ก็อย่าได้ท้อถอย”